Aktywność sportowa Kuby w myśl cytatu Marka Twaina: Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj
Blog > Komentarze do wpisu

Karpacz 01.05.07 (MTB Marathon)

Który jesteś rocznik? – zapytałem Łukasza „Hokeistę”. – 1991 – odpowiedział. Taaak... pamiętam ten rok, właśnie rozpocząłem swoją poważną prace, a więc mógłbym być... eee tam. Z Łukaszem i Andrzejem przemierzamy A4 pod Wrocławiem. Tematem jest Karpacz. To zabawne, ale ja nie czuję różnicy dwóch pokoleń, które dzielą mnie z Łukaszem i jednego z Andrzejem. To przez maratony, a właściwie to miłe wariactwo – MTB.
Pierwszy górski

Który jesteś rocznik? – zapytałem Łukasza „Hokeistę”. – 1991 – odpowiedział. Taaak... pamiętam ten rok, właśnie rozpocząłem swoją poważną prace, Szymon miał już 2 lata, tyle ile moje małżeństwo. Teraz z Łukaszem i  Andrzejem przemierzamy A4 pod Wrocławiem. Tematem jest Karpacz. To zabawne, ale ja nie czuję różnicy dwóch pokoleń, które dzielą mnie z Łukaszem i jednego z Andrzejem. To przez maratony, a właściwie to miłe wariactwo – MTB.

Z Tomkiem i Łukaszem umówiłem się na wyjazd przez forum maratonu i strony Rowerowanie. Zawsze to przyjemniej i taniej razem. Miałem też inny ukryty cel. Urwać coś z doświadczenia chłopaków. To mój drugi maraton, a pierwszy górski i parę ważnych pytań paliło mnie jak mięśnie przed szczytem podjazdu do Górnego Karpacza.

30 miejsca 

Trafiłem dobrze ma towarzyszy podróży z Krakowa. Do Karpacza na stacji Jet przed Ikeą dosiadają się do mnie Łukasz i Tomek nie dość, że sympatyczni to stare maratonowe wygi (choć razem pewnie mają mniej lat niż ja).

Tomek pytany o to kiedy jest zadowolony ze swojego przejazdu kurtuazyjnie odpowiada – Kiedy czuje się wykończony i wszystkie mięśnie mnie bolą. Dociskam jednak i przyznaje, że 30. miejsce w kategorii, to jest to. – 30, w open – przebija Łukasz „Hokeista”.

Tomek jest intensywnym jeźdźcem. Ma ogromne doświadczenie w startowaniu w zawodach, wczoraj wrócił ze Scandii, w Karpaczu poza maratonem celował w Extrino, chciał też zostać na cykl martonów Scandia w Szczawnie.

Łukasz „Hokeista” z kolei to zawodowy sportowiec. Junior w drużynie hokeistów Cracovii, reprezentant Polski, a od stycznia każdego roku intensywnie i systematycznie trenujący kolarz.

No to wiem z kim mam do czynienia. Mimo czterech rowerów na dachu kilometry szybko umykają, a po kilku kwadransach gadania o społeczeństwie zinformatyzowanym, cudzie internetu i tak wszystko zmierza do rowerów.


Na bufetach się nie zatrzymuję


Dostaję odpowiedzi na kilka dręczących mnie pytań.

Jak nie tracić czasu na bufetach. Tłumaczę zawile swój problem. Zauważyłem na jedynym swoim poważniejszym maratonie w Krakowie 06, że po odjeździe z bufetu znów muszę wyprzedzać tych, których udało mi się dogonić na trasie. – Ja się nie zatrzymuję w bufetach – Łukasz „Hokeista” w zasadzie kończy dyskusję na ten temat.

Czy lepiej zacząć ostro i narazić się na kryzys, czy łagodnie i dać więcej pod koniec. – My dajemy od początku do końca na maxa – znów Łukasz „Hokeista”. Cóż następnego dnia zerwie łańcuch i napęd w swoim rowerze. Miał prawo, bo jak mówi na podjeździe do Górnego Karpacza osiągnął prędkość do 35 km/h.

Czy większe szanse są w trudnych warunkach, błocie i deszczu, czy w słońcu – Dla mnie warunki nie mają znaczenia – Łukasz opowie mi też o swoim cyklu przygotować. 60 km dziennie niezależnie od pogody, praktycznie od stycznia, poza tym siłownia i normalny trening młodego hokeisty, który chce zawodowo uprawiać ten sport. 

Nie bardzo wiem jak wykorzystać to co usłyszałem od chłopaków. Chociaż... w Karpaczu ominę dwa bufety, a zatrzymam się tylko raz dla napełnienia bidonu.

Jarek zjeżdża 


Dojeżdżamy na miejsce po drodze z Kędzierzyna-Koźla zabierając brataJarek pruje po lewej mojej żony, którego namówiłem na start w Karpaczu. Tomek i Łukasz zgodnie mówią, że to dość ekstrawagancki pomysł zaczynać swoją historię w maratonach od Karpacza, być może najtrudniejszego maratonu w dwóch głównych cyklach.

Nic nie mówię, ale nie poprawia mi to samopoczucia. O jeździe Jarka wiem tylko, że sporo czasu spędza na rowerze, że był na kilku tygodniowych wyprawach w Sudetach, ale głównie z ekipą jeżdżącą po asfalcie i szutrach. Jak sobie zrobi krzywdę to nie mam co się pokazywać w domu. Zastanawiam się jak mu powiedzieć, żeby nie szalał na zjazdach, ale tak, aby nie wyjść na marudę. Formuła: - Twoja siostra prosi, abyś uważał – wydaje się odpowiednia dobrym wyjściem z sytuacji.

Następnego dnia okazuje się, że to było na wyrost. Jarek świetnie zjeżdża, kilka razy widzę na trasie kiedy wyprzedza całe grupy na zjazdach. Nawet na stronie http://www.mtbmarathon.com znajduję charakterystyczne zdjęcie Jarka podczas ostrzejszego zjazdu.

Bez licznika 

No tak, ale dojechaliśmy do miejsca noclegowego. Zajazd Victoria, zajazd moich snów. Zapewne był zajazdem o wysokim standardzie w sezonie 69/70, ale od tego czasu nic się nie zmieniło. Nie szkodzi, ważne, że będzie jak ugotować makaron rano. „Dwójkę” dla Jarka i dla mnie zamieniamy na „czwórkę” dla wszystkich i potajemnie wprowadzamy rowery ustawiając je troskliwie przy łóżkach. Normalni faceci to do hoteli po kryjomu wprowadzają dziewczyny.
Dalej wiadomo. Rejestracja. numerki,  dwa chipy, opóźniony start, dylematy co ubrać i ruszamy. Kurtka na podkoszulek daje mi ochronę na zjazdach, a ciepło znoszę dobrze więc nie, żałuję że zamieniłem w ostatniej chwili dwa podkoszulki na taki zestaw. Na podjeździe wyprzedza mnie Jarek, życząc powodzenia. Przez głowę przemknęło mi, że dość śmiesznie będę wyglądał wprowadzając w maratonowe ściganie człowieka, który zrobi czas o wiele lepszy ode mnie, ale ta myśl szybko mija. Mam jeszcze 50 km. Czas się skupić na podjeżdżaniu. Na pierwszym zjeździe mam wrażenie, że za słabo zamknąłem przednie koło i myszkuje na kamieniach. Może to legendarna sztywność boczna manitou blacka, ale nie ma żartów zatrzymuję się poprawić zacisk, od tej chwili będzie towarzyszyło mi wycie przedniej tarczy. Dopiero w domu, z internetu dowiem się jak zlikwidować taką orkiestrę. Przy okazji poprawki przesuwam też magnez od licznika i zatrzymuje się na 6 km. To nawet niezłe – zamiast wgapiać się w wolno zmieniające się dziesiątki metrów mogę się skupić na kole jadącego przede mną.

1/3 zamiast 1/2

W porównaniu z zeszłorocznym Krakowem czuję się znakomicie. Oczywiście jak na kogoś, kto regularnie trenuje pierwszy raz w życiu jeżdżąc do trzech miesięcy i ma do zrzucenia z dobre 10 kg. nadwagi. Przyjechałem tu głównie po doświadczenie. Mój cel na ten rok, który chcę osiągnąć w połowie sezonu to to plasować się w połowie stawki. To pewnie będzie trochę łatwiejsze w pobliżu dużych miast, gdzie więcej jest niedzielnych rowerzystów niż na maratonie górskim. W Karpaczu wyprzedzi mnie 60 % zawodników.
Wróćmy na trasę. Startowałem z ogona więc do bufetu na 42. kilometrze wyprzedzam więcej osób niż mnie wyprzedza, przynajmniej tak wole myśleć.
Po tym bufecie kilkunastoosobowa grupa się klaruje i do końca dystansu będziemy się miksować w zależności o chwilowej dyspozycji. Jeszcze tylko na rozjeździe na giga/mega spogladam na pulsometr. Ciągle w limicie czasu, ale skręt w prawo na giga, ani mi w głowie. Dla rozładowania, na głos choć niby to do siebie powtarzam: żeby się tylko nie pomylić..., żeby się tylko nie pomylić... Zdaje się, że ta myśl towarzyszy kilku osobom jadącym przede mną, bo widzę twarze w uśmiechu.

Stadion już słychać

Od tej chwili nic się już nie wydarzy. Znów podjazdy, albo prowadzenie roweru pod górę, monotonny asfalt. Jeszcze tylko pan, który na pięć kilometrów przed końcem pchnie mnie u szczytu podjazdu dając kilka sekund na odpoczynek.

Karpacz. Asfalt pomiędzy blokami mnie zabija nie jestem w stanie już przyspieszyć. Na szczęście ani przede mną, ani za mną nikogo przed kim trzeba się bronić, albo wypadałoby atakować. Najmilsza chwila, to ta kiedy usłyszałem muzykę. Stadion był już niedaleko.

Za metą dzwonię do Iwony – Jestem Królem puszczy - oznajmiam. Pierwszy maraton górski z głowy. Cieszę się też, że czuję te 1500 km przejechane w tym roku dają rezultaty, a plany treningowe mam ostre.

Trasa technicznie nie najtrudniejsza, spodziewałem się korzeni i kamieni, które na prawdę trudno przejechać. Udało mi się wszystko zjechać, poza strumieniem. 
Kończymy i wracamy. Idzie sprawnie. Makaron bez kolejki, czekamy jeszcze na Andrzeja, który wskakuje do samochodu w miejsce Tomka zostającego na Extrino. Następny Wrocław. Tu będę szukał doświadczenia na płaskich trasach. Przez ostatnie kilka miesięcy nie udało mi się przejechać takich. To będzie Ciekawe.

Kuba

kubak, #4035, GT avalanche expert

poniedziałek, 07 maja 2007, kubak_mtb

Polecane wpisy

  • 2015-08-09_MichałowiceMTB

    Ha. Nie startowałem już dawno, ale zapisałem się ponieważ... a) Michałowice to fajny ogór b) Przejechałem od początku kwietnia 4000 km c) Dobrze znoszę upały. d

  • 2015-07-12_Tatry Tour

    Doroczna wycieczka dookoła Tatr. Jeden dzień, 201 km, ponad 7 h jazdy, prędkość przeciętna 27 km/h, maksymalna 72 km/h. Obrazy Tatr z ciemnej i jasnej strony i

  • 2014-07-05. Dookoła Tatr

    205 km i ponad 2600 m przewyższeń, piękne widoki i zgrana ekipa. Tatry dookoła. Jedno z fajniejszych wydarzeń w moim rowerowym życiu w ostatnim czasie. Ta wycie

TrackBack
TrackBack w tym blogu jest moderowany. TrackBack URL do wpisu:
Komentarze
2007/05/07 23:02:28
Witam
Jeśli komuś się coś nasunie to proszę.
-
2007/05/07 23:51:14
No pięknie, pięknie kolejny cyborg się nam zapowiada :)
-
2011/04/15 21:46:25
Hm.
-
2011/04/18 15:18:48
Hm...?
-
Gość: Marcin, *.krakow.hypnet.pl
2011/06/06 22:23:06
Pamiętny maraton w Karpaczu 2007 roku. Było nas dużo zielonych. Dzisiaj skład na Karpacz jest inny. Wszystko tak się zmienia.